شبی که فاصله ها بین ما نشست و گریست         میان کوچه ی بی انتها نشست و گریست            

دلم بیاد زمینی که کربلا گفتند                            دو چشم دوخته بر نا کجا نشست و گریست

میان کوچه ی سینه زنی دو دست ادب                به یاد داغ تو بر سینه ها نشست و گریست 

فدای مستمعی که دو. دست بر پهلو                   از ابتدای همه روزه ها نشست و گریست

گمان کنم که در آن روز پر بلا خورشید                  چو دید روی زمین ماه را نشست و گریست

همین که دختر خورشید را عدو می برد               به روی نیزه سری بی صدا نشست و گریست

سوال می کنم از او که خواهرش زینب                 به زیر کعب نی اش مثل ما نشست و گریست؟

محمد امین طالب زاده | 19:50 - یکشنبه بیست و یکم تیر 1388